Restjes

Een partner van mijn vader klaagde ooit: ‘ik krijg thuis de restjes’. Deze uitspraak is me altijd bijgebleven.
Mijn ervaring met chronisch ziek zijn,  is hetzelfde. Buitenshuis doe ik mijn best om mee te doen, erbij te zijn. Dat betekent uiteindelijk dat ik thuis vooral bezig ben met uitrusten en bijtanken. Mijn partner kan zien dat veel activiteiten me een hoop energie kosten. Terwijl ik hem natuurlijk ook meer gun dan de restjes.

In de tijd dat ik gedeeltelijk arbeidsongeschikt was, was het nog veel erger. Voor mijn gevoel draaide mijn leven om werken en uitrusten om te werken. Ik deed dat met liefde, omdat ik heel graag wilde werken. Het heeft wel altijd een enorme impact op mijn privéleven gehad. Voor een deel heeft dat te maken met mijn arbeidsethos. Ik vind dat ik er helemaal moet zijn als ik aan het werk ben. Als ik ben aangenomen om een klus te klaren, dan wil ik dat ook zo goed mogelijk doen.
Zelfs sporten was en is voor mij een uitdaging, terwijl ik tegelijkertijd mijn lijf graag altijd optimaal in conditie wil houden.

Als je samenwerkt met iemand die chronisch ziek is, besef dan dat hij waarschijnlijk veel geeft en er veel voor overheeft om te mogen werken. Dat de impact op zijn privéleven groot is. Er is weinig energie en ruimte over om buiten het werk activiteiten te ondernemen. Zijn dierbaren krijgen de restjes.