Met toch een beetje een bijzonder gevoel, stapte ik op maandag 13 april 2026 in mijn auto voor een ritje naar het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis in Nijmegen. Geen afspraak voor een scan, een afspraak met een oncoloog of een chemobehandeling. Ik ging naar een gesprek met Sven Marcé. Bij hem kwam ik 3 jaar geleden terecht toen het mentaal echt niet goed met mij ging. Ik was bij hem onder behandeling voor psychische klachten en kreeg Psychomotorische therapie (PMT). Door beweging en lichaamsbeleving word je geleerd anders om te gaan met je klachten.
Hij had mij al verteld dat de weg vinden daar in het ziekenhuis best wel een beetje ingewikkeld was en hij had geen woord gelogen. Met mijn richtingsgevoel kwam het inderdaad niet goed, maar gelukkig mocht ik hem bellen en kwam hij mij ophalen. Het voelde voor mij of ik hem gisteren nog had gezien, heel vertrouwd eigenlijk, net zoals 3 jaar geleden.
De mentale impact
Wat was het fijn dat hij openstond voor een gesprek met mij! Waarom ik hem wilde spreken? Vanuit de stichting ben ik mij nog meer gaan verdiepen in wat een diagnose uitgezaaide borstkanker mentaal met je doet. Zelf ben ik daar helaas ervaringsdeskundige in en ik merk om mij heen dat er eigenlijk best heel erg veel mensen zijn die tijdens, of na hun behandeltraject tegen mentale problemen aanlopen. Mijn mentale problemen van 3 jaar geleden zou ik het allerliefste helemaal uit mijn geheugen wissen, want deze periode die ruim anderhalf jaar heeft geduurd, was heel erg zwaar. Het woord ‘depressie’ is voor mij uiteraard niet onbekend, maar nooit heb ik mij gerealiseerd wat een depressie met je kan doen. En dat was heel erg veel.
In gesprek met Sven
Sven en ik hadden een mooi gesprek deze maandag in Nijmegen over deze moeilijke periode in mijn leven. Ik vertelde hem dat ik het er tot op de dag van vandaag nog steeds moeilijk mee heb dat ik mij van deze periode ook echt alleen alle nare dingen kan herinneren. In mijn hoofd heb ik in deze periode geen mooie en leuke dingen gedaan. Mijn wereld voelde voor mij in deze periode heel erg klein en eenzaam. En eenzaam klinkt zo vreemd om te zeggen, want ik was niet alleen. Ik maakte ‘gewoon’ deel uit van ons mooie gezin, alleen voelde dat voor mij op dat moment niet zo. Dat kwam ook omdat ik mij heel erg vaak afzonderde van alles en iedereen. Wat heb ik in die tijd enorm veel en lang helemaal alleen in mijn bed gelegen. Niet omdat dat moest, maar omdat ik echt helemaal nergens meer blij van werd.
Sietske Bruijne - Hagers
Wil jij reageren op deze eerste blog van Sietske, dan ben je van harte welkom. Stuur je berichtje naar Info@jijspeeltdehoofdrol.nl, wij kijken er naar uit.
De therapie
Aan de therapie die ik heb gehad bij Sven, heb ik deels nog wat herinneringen. Zo weet ik dat ik een oefening kreeg waarbij ik met mijn ogen dicht richting een muur moest lopen. Doodeng vond ik het, dat weet ik nog.
Het hoofddoel hiervan is het vergroten van het lichaamsbewustzijn, het verkennen van persoonlijke grenzen en het oefenen met vertrouwen en angst. En angst had ik in die periode, heel erg veel zelfs. Angst die enorm zichtbaar was voor anderen, wanneer ze maar naar mij keken. En ik begrijp wat ze hiermee bedoelden. Ik had in die periode ook ontzettend veel moeite om naar mijzelf in een spiegel te kijken. Wanneer ik mijn tanden ging poetsen, vermeed ik ook het allerliefste de spiegel.
Genieten van de kleine dingen
Ik vond het fijn dat Sven nu na 3 jaar kon zien wie ik nu ben geworden en waar ik nu sta. En ik ben trots op mijzelf. Trots dat ik deze vreselijke depressie te boven ben gekomen. Ik geniet volop van alle kleine dingen in het leven, van mijn mooie gezin, het werk voor de Stichting Jij Speelt de Hoofdrol, mijn mooie wandelingen in de natuur, alle mooie vriendschappen die zijn ontstaan en niet te vergeten van alle foto’s die ik de afgelopen jaren op zoveel verschillende plekken heb kunnen maken.
Waardevolle herinneringen
Ik liet tijdens mijn gesprek met Sven zien dat ik mijn ‘boos-bal’, die ik tijdens een van onze afspraken drie jaar geleden kreeg, nog steeds had bewaard. Verrast was hij, merkte ik en ik kreeg van hem een nieuwe mee naar huis, met hierbij de woorden van hem dat dit vanaf nu de ‘blij-bal’ is.
Sven, ontzettend bedankt voor dit fijne gesprek met jou. Het was bijzonder om jou na 3 jaar weer te zien en spreken! Nu niet als patiënt, maar als iemand die gelukkig kan zeggen dat ze er weer bovenop is gekomen.
