Stichting Jij Speelt de Hoofdrol start dit jaar met opnieuw een uitbreiding van het bestuur. Het verhaal van Sietske is er een van doorzettingsvermogen, aanpassingvermogen en het vinden van nieuwe wegen. Zij beschrijft hier haar verhaal van veerkracht, nieuwe dingen leren en je eigen pad vinden. Wij zijn heel erg blij dat zij haar kennis en ervaring wil inzetten bij Stichting Jij Speelt de Hoofdrol.
Ik ben Sietske Bruijne-Hagers en ik woon met mijn man en onze twee dochters in Leusden. Al op erg jonge leeftijd werd ik geconfronteerd met kanker, door het overlijden van mijn moeder en op latere leeftijd door het overlijden van mijn vader, ook aan kanker. In het jaar 2018 kreeg ik zelf de diagnose borstkanker en vanaf dat moment stond mijn leven, maar ook zeker dat van ons gezin, behoorlijk op zijn kop. Het voelde voor mij persoonlijk of ik op dat moment in een hele foute film terecht was gekomen. Een film waar ik geen rol in wilde spelen. Gelukkig heb ik veel steun ervaren van familie en vrienden en dat geldt ook voor mijn gezin. Tot op de dag van vandaag ben ik dankbaar dat ik zo goed naar mijn eigen lijf heb geluisterd en aan de bel heb getrokken.
Mijn werk op het secretariaat van een hele fijne organisatie, met hele fijne, lieve collega’s heb ik altijd met heel erg veel plezier en passie kunnen doen. Voordat ik ziek werd, kon je mij al veel buiten vinden in de natuur en mijn fotocamera mocht dan ook niet ontbreken. Op het moment dat ik door mijn ziekte niet meer kon werken, ben ik nog veel meer gaan wandelen en fotograferen. Vaak wandel ik alleen en dat vind ik helemaal niet erg, ik kom altijd wel iemand tegen. Dit is ook de periode dat er heel erg veel mooie vriendschappen zijn ontstaan. Eenzaam voel ik mij nooit wanneer ik aan het struinen ben door mooie natuurgebieden, op zoek naar al het moois dat de natuur te bieden heeft.
Hoe onverwachts het leven kan lopen, bleek wel in het jaar 2021. De rugklachten waar ik al langer mee liep, bleken na een periode van diverse onderzoeken en scans uitgezaaide borstkanker te zijn. In die periode van de onderzoeken heb ik ook een poosje in het ziekenhuis gelegen. De dag dat mij werd gevraagd of ik mijn man wilde bellen of hij naar het ziekenhuis kon komen, omdat de oncoloog de uitslag van alle onderzoeken met ons wilde weten, zal ik dan ook nooit meer vergeten. Alsof ‘mijn foute film’ deel 2 begon en dat terwijl ik het gevoel had alles weer op de rit te hebben en weer volop te kunnen genieten van al het moois dat het leven te bieden heeft. Mijn prognose was niet goed, een levensverwachting van hooguit 2 tot 5 jaar, waarvan in 50% van de gevallen patiënten in mijn situatie in het eerste jaar al zouden kunnen overlijden. Een bericht dat niemand wil horen en bij mij meteen de vraag opriep hoe mijn man en ik dit aan onze dochters zouden moeten vertellen. Die dag en de plek waar we ze het hebben verteld zal ik dan ook nooit meer vergeten.
Mijn ziekte heeft mij, hoe gek het misschien ook klinkt, ook heel erg veel gebracht in mijn leven. Ik heb het geluk dat ik op dit moment een driewekelijkse chemokuur krijg in het ziekenhuis die bij mij heel erg goed aanslaat. Mijn scans van de afgelopen jaren zijn steeds goed. Het is op dit moment nog steeds stabiel. Ik geniet van mijn gezin, mijn mooie, bijzondere vriendschappen en mijn grootste passie fotograferen in de natuur en heb ik ook al 3 keer de afstand van 20 kilometer gewandeld voor Pink Ribbon (Dam tot Dam Loop).
Jij Speelt de Hoofdrol
Daarnaast haal ik enorm veel energie uit alle mooie dingen die ik tot nu toe al heb mogen doen voor de Stichting Jij Speelt de Hoofdrol; zo heb ik mooie bijeenkomsten met lotgenoten bij kunnen wonen, heeft mijn portret samen met andere lotgenoten op een prachtige, indrukwekkende fototentoonstelling gehangen, heb ik met de Sabine een hele mooie podcast op mogen nemen en aan mogen sluiten als spreker bij het Borstkanker symposium ‘Samen Sterker’ter gelegenheid van het 10 jarig bestaan van de Stichting Ik vind het heel erg waardevol dat er een Stichting is zoals de Stichting Jij Speelt de Hoofdrol waar lotgenoten elkaar kunnen vinden en vooral met elkaar te kunnen delen over wat zij voelen en meemaken. Het is niet altijd uit te leggen aan anderen wat je voelt, waar je doorheen gaat of wat er allemaal in je hoofd gebeurt. Door het samenzijn met lotgenoten kun je dit soort dingen op een waardevolle manier met elkaar delen.
Sietske tijdens de workshop Verhalen Vertellen van Stichting Jij Speelt de Hoofdrol
