Opgeven is geen optie

22 mei 2026 | Actueel, Boekenkast, Na behandeling, Nieuws

Als je als vrijwilliger bij een Stichting of vereniging werkt, dan gaat het niet over jou. Dan zet je je in voor anderen en worden de verhalen van anderen gedeeld. Om te inspireren, om van te leren. Gerret Verhagen is zo’n vrijwilliger bij Stichting Jij Speelt de Hoofdrol. Voordat hij bij de stichting kwam, schreef hij zelf ook een boek. Niet alleen over borstkanker, maar over zijn leven dat al van jongs af aan getekend  werd door kanker in het gezin. In het gezin waar hij als kind onderdeel van was en in het gezin dat hij samen met zijn vrouw Corry en de kinderen vormde. Een kijkje in het leven van Gerret Verhagen, als zoon, broer, partner en vader.
Mijn boek wat enkele jaren geleden door uitgeverij Boekscout is uitgegeven, heb ik als titel “Opgeven is geen optie” meegegeven.

Dit was de slogan van mijn vrouw, die in 2018 is overleden. Zij heeft in 2004 de diagnose borstkanker gekregen. In 2010 was het uitgezaaide borstkanker en elk middel wat maar beschikbaar was, heeft zij met 2 handen aangegrepen. De bijwerkingen waren soms zeer heftig en werden ook steeds heftiger, maar zij had nog zoveel om voor te leven, vandaar dat ze niet opgaf en doorging totdat het echt niet meer kon, en er eigenlijk ook niks meer was.

Op verzoek van de uitgever moest ik ook een tweede titel aan het boek geven, en dat werd: “Als kanker de rode draad in je bestaan is”. Deze titel sloeg meer op mijzelf, omdat niet alleen kanker mijn werk was, maar ook omdat ik al op jonge leeftijd met deze ziekte geconfronteerd werd.

Mijn moeder is op 47-jarige leeftijd overleden ten gevolge van deze ziekte. Ik was toen 14 jaar. Ik had 2 broers boven mij en 2 broers onder mij. Ik was dus de middelste van 5. Na de dramatische jeugdjaren, brak er een mooie tijd aan en is ons gezin gesticht. Samen met vrouw heb ik 4 kinderen, 2 jongens en 2 meisjes en nu inmiddels ook 6 kleinkinderen. Ik zou dit ook wel de kankervrije periode kunnen noemen, hoewel het wel in die periode mijn werk werd.

In de periode tussen de diagnose en het overlijden van mijn vrouw Corry zijn er 3 broers van mij overleden, 2 ten gevolge van kanker en 1 die wel de diagnose kanker had gekregen maar niet daaraan is overleden. Ook heeft onze 2de zoon in die periode de diagnose kanker gekregen. Met hem gaat het gelukkig goed en is inmiddels weer 10 jaar geleden..

Levensverhaal

Toen ik mijn boek geschreven had, wist ik eigenlijk niet goed wat ik er mee moest doen en hoe ik het aan moest gaan pakken. Ik had m’n hele levensverhaal opgeschreven, maar is het dan een boek? Uiteindelijk is het dankzij de hulp van een ghostwriter wel een boek geworden en heb ik het aangeboden aan een aantal uitgevers. De eerste die ik benaderd had, reageerde al vrij snel en was geinteresseerd om dit boek uit te gaan brengen. De voornaamste redenen van hun belangstelling was de gedetailleerdheid waarmee het boek geschreven was, de openhartigheid en vanwege het persoonlijk verhaal

 

Het boek heb ik geschreven vanuit diverse zienswijzen, ik wilde laten zien wat het verschil is in de beleving van deze ziekte in de jaren ’60 van de vorige eeuw en nu, hoe je het beleeft als kind, waarvan de ouder deze ziekte heeft, en later als partner van een vrouw die deze ziekte ondergaat. In een dagblad wat een recensie heeft geschreven stond: “De auteur zag kanker als farmaceut, zoon, partner en als vader”. Naast deze ervaringen heb ik weergegeven hoe het is om als boerengezin met 5 jongens zonder moeder die jeugdperiode te beleven en hoe ik de harde werkelijkheid daarvan ervaren heb. Je kunt je voorstellen dat wij, in het behoudende dorp waarin wij woonden, vaak in heel wat huizen een gespreksonderwerp waren.
Review: Dit boek trok me Gerrets leven in zodra mijn ogen het papier raakten. Wat een leven, wat is er de laatste 60 jaar veel veranderd in het dorp ‘s Gravenmoer (waar ik vorig jaar ben komen wonen), en wat is er veel veranderd in de gezondheidszorg in dezelfde periode. Gerret’s leven beslaat de tijd van de eerste chemotherapieën, een tijd waarin praten over kanker een taboe was, tot nu, een tijd waarin mensen door de vele behandelopties soms een strijd van tientallen jaren hebben met deze verschrikkelijke ziekte. En Gerret heeft het allemaal van te dichtbij meegemaakt. Een prachtig boek wat fijn leest en je meeneemt door het wetenschappelijke ontwikkelingsproces van kanker medicatie, en door de emoties die bij kanker komen kijken. Een absolute aanrader.

AVL als tweede huis

Daarnaast heb ik geprobeerd het boek een semi-wetenschappelijk karakter te geven, het was per slot van rekening toch ook mij werk.   Ongemerkt liep dat door elkaar heen.  In het AVL waar mijn vrouw behandeld werd, leerden ze mij kennen met zogenaamd 2 petten op.  Dit ziekenhuis is in die periode ook zo’n beetje mijn tweede huis geworden.  Was ik er niet voor mijn werk dan was ik daar wel privé.  Soms zelfs op het zelfde moment als mijn familie, omdat mij broer daar ook behandeld werd. Moeder en zoon hebben daar ook gelijkertijd gebivakkeerd.  Corry voor haar kuren en Marijn voor zijn operatie.   
Werk en privé was helaas voor mij niet altijd in de goede balans. Het gebeurde nogal eens dat de arts en ik over vervolgmogelijkhheden zaten te overleggen waar mijn vrouw bij was.  Dit viel uiteraard en zeer begrijpelijk niet altijd in goede aarde en prompt kreeg ik dan ook een verbod om mee te gaan naar een regulier bezoek aan de arts.  Bij uitzondering mocht ik mee als er een uitslag van een scan besproken werd, maar verder ging ze alleen.   

Ik heb alle behandelingen die ze gekregen heeft, omschreven in dit boek.  Met alle voor- en nadelen, alle bijwerkingen die we tegenkwamen en alle resultaten  zowel positief en negatief.  Daarin kwam de titel van het boek sterk naar voren.   Opgeven was voor haar geen optie, maar de “prijs” die je daarvoor over moet hebben is heel zwaar en vereist veel moed en doorzettingsvermogen.  Dat is ook de redenwaarom mensen  steun, hoop en moed halen uit dit boek.

Review: Prachtig, indrukwekkend boek, door de schrijfstijl heel makkelijk te lezen. Gerret geeft een inkijkje in zijn jeugd, in het ’s Gravenmoer van vroeger en in de vele moeilijke ziekteprocessen van de mensen om zich heen. Knap verwoord, je hebt je kwetsbaar opgesteld, daardoor vóel je als lezer hoe het werkelijk is geweest. Een aangrijpend, inspirerend en emotioneel boek voor iedereen, vol levenslessen en steun voor velen! Knap gedaan, Gerret.
Ik heb enkele, van de vele reviews, hier aangehaald, die eigenlijk weergeven waarom ik het boek geschreven heb.  Deze reviews zijn voor mij ook wel het bewijs dat het inderdaad overkomt zoals ik het bedoeld heb. Ondanks dat ik de wetenschap ook meegenomen heb, was mijn doelstelling in eerste plaats dat het voor iedereen leesbaar moest zijn.   

Ik krijg nogal eens de vraag of dit boek mij heeft geholpen bij de verwerking van al die ervaringen.  Ik kan daar geen ja en geen nee op zeggen, omdat ik natuurlijk niet weet hoe ik mij gevoeld zou hebben als ik dit niet gedaan zou hebben.  Wat ik wel weet is dat de reacties, opmerkingen, reviews, aandacht van de pers, locale boekhandel en bibliotheek etc mij wel goed gedaan hebben, en ook wel een beetje een trots gevoel hebben gegeven. 

 Ik heb er ook best heel veel mensen bij betrokken, die mij van dienst zijn geweest.  Dit varieert van het lezen van een hoofdstuk, als er weer één af was, de keus van de foto’s in het boek en de cover etc.  Als je overigens goed kijkt naar de coverfoto, zie je dat deze foto aan het begin de donkerte weergeeft en dat het lichter wordt als je verder op de foto inzoemt.   Ik heb dat ook pas later ontdekt, maar benoem dit altijd wel bij een boekpresentatie. 

“Na donkerheid komt er vaak toch ook weer lichtschijnsel op je levensweg”.

Review: Tot tranen geroerd. Hoeveel kan een mens dragen? Een ‘intiem’ inkijkje in het leven van Gerret en de dierbaren die daarin een centrale rol speelden. Mooi hoe beschrijvingen de lezer meenemen in de tijd van vroeger. Voelbaar welke gevoelens de strijd tegen kanker oproepen. De grote verliezen en het onmeetbare verdriet die schuilgaan achter Gerret’s oprechte glimlach. Want ik zie dat je desondanks toch oprecht geniet van het leven. Ik wens jou heel veel geluk toe Gerret in goede gezondheid!
Ik geniet van het leven, zegt de schrijfster van dit review, zou dat dan toch mede het resultaat zijn van het schrijven van dit boek?  Bij alle doelstellingen die ik met dit boek bereikt heb, ben ik hier dan ook oprecht dankbaar voor.
Meer informatie

“Na donkerheid komt er vaak toch ook weer lichtschijnsel op je levensweg”.

Gerret Verhagen, auteur

,

Lees meer:

Survivor’s guilt

Survivor’s guilt

15 mei 2026 | , , ,

Survivor’s guilt betekent het schuldig voelen van een overlevende. En dat is een gevoel wat bij mij steeds weer de kop opsteekt als ik te maken krijg met mensen met uitgezaaide kanker. Ik heb zelf borstkanker gehad en dat is 18 jaar geleden. Ik heb het overleefd, ik...

Van overleven naar leven

Van overleven naar leven

15 mei 2026 | , ,

Met toch een beetje een bijzonder gevoel, stapte ik op maandag 13 april 2026 in mijn auto voor een ritje naar het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis in Nijmegen. Geen afspraak voor een scan, een afspraak met een oncoloog of een chemobehandeling. Ik ging naar een gesprek...