Survivor’s guilt betekent het schuldig voelen van een overlevende. En dat is een gevoel wat bij mij steeds weer de kop opsteekt als ik te maken krijg met mensen met uitgezaaide kanker. Ik heb zelf borstkanker gehad en dat is 18 jaar geleden. Ik heb het overleefd, ik ben sinds die tijd ‘schoon’, ik ben sinds die tijd weer ‘gezond’.
Een van mijn dierbare vriendinnen kreeg 1,5 jaar geleden de diagnose longkanker. De tumor in haar linkerlong werd verwijderd en de scan wees uit dat er geen uitzaaiingen waren. Tot een half jaar geleden. Bij een controle scan bleek er wél sprake te zijn van uitzaaiing. In een wervel, inmiddels twee en vlekjes op de geopereerde long. Chemo. Ze is er steeds zo ziek van.
Lange afstand steun
Ik kan niet even naar haar toe want ze woont in het buitenland. Ik kan niet met haar mee als ze weer voor haar kuur gaat. Ik voel intens verdriet, boosheid, machteloosheid en vooral voel ik me schuldig. Zij niet, ik wel of is het zij wel, ik niet?. Ik verzin van alles om haar op afstand te ondersteunen. Video bellen, lieve berichtjes, een troostcadeautje sturen en heb zelfs de wekker gezet voor het moment dat ze weer voor een scan ging. Haar reactie daarop: ‘Nou moet je niet gaan overdrijven’. En misschien heeft ze gelijk want het is niet mijn schuld maar ik voel me wel schuldig omdat ik een overlever ben.
Machteloos
Vorige week kwamen foto’s op Insta voorbij van een jong gezin met twee mooie gozertjes. ‘Herinneringen’ stond er bij. Mijn dochter kende de moeder. Ze overleed twee jaar geleden, na een half jaar ziek zijn, aan een zeldzame vorm van longkanker. Ze was 42 jaar. Ik scrolde door de foto’s en voelde ook hier intens verdriet, boosheid, machteloosheid en ook weer schuld. Want de foto’s toonden een gezin met toekomst samen die er niet bleek te zijn en ik heb al behoorlijk lang mogen leven. Genieten van mijn kinderen, kleinkinderen en inmiddels bijna twee achterkleinkinderen. Allemaal gezond. Lucky me! En dan vraag ik me af: ‘Wie ben ik dat ik dat allemaal mag meemaken en er nog steeds van mag genieten?
Tineke Boomsma
Wil jij reageren op deze bijdrage van Tineke , dan ben je van harte welkom. Stuur je berichtje naar Info@jijspeeltdehoofdrol.nl, wij kijken er naar uit.
Mijn wens
Ik zou zo graag alles willen vangen, al die verschillende stukjes die er voor zorgen dat de kanker steeds weer iemand weet te vinden. Als dat zou lukken zou ik mijn gevoel van schuld er bij kunnen stoppen om samen met die ziekmakende stukjes op een mooie plek te begraven met een bordje er bij: Dank dat jullie je lieten vangen.
Een mooie wens die helaas niet vervuld kan worden. Maar ik blijf genieten van al die mooie sterke mensen om me heen en ook omdat ik een overlever ben. Maar wat ook blijft is dat gevoel van overlevingsschuld. In het Engels voelt het voor mij zachter: Survivor’s guilt.
.
